مرجان

تو با شب رفتیو با شب ؛ میای از دیار غربت...

تووی قلب من میمونی؛ پر غرور و پر نجابت!

+ حالا دست منه تنها؛ شعر دستاتو میخونه؛

حس خووب با تو بودن ؛ توو رگای من میمونه

+ خونه خالی؛ خونه غمگین؛ خونه سووت و کور بی تو...

رنگ خوشبختی عزیزم؛ دیگه از من دورِ بی تو...

+ مه گرفته ؛ کوچه هارو ؛ اما سایه ی تو پیداست..

میشنوم صدای شب رو؛ میگه اونکه رفته؛ اینجاست.......

مرجان...